اين راز و نياز از مناجات هاى جليل القدر ائمه(ع)بوده، و مشتمل بر مضامين بسيار بلندى است، و هرگاه كه‏ حضور قلبى باشد خواندن آن مناسب است. سند مناجات شعبانیه به امیرالمومنین (ع) می‌رسد. مناجات شعبانیه به صورت مرسل از طریق ابن خالويه بدون ذکر سلسله سند روایت شده است. بنابر روایات، امامان معصوم (ع) بر قرائت این مناجات در ماه شعبان اهتمام داشته‌اند. عارف مشهور شیعه میرزا جواد آقا ملکی تبریزی، مناجات شعبانیه را حاوی علوم فراوانی در چگونگی رفتار بنده با خدای عزوجل، ادب دعا و استغفار معرفی کرده است. شهید مرتضی مطهری، در توصیف این مناجات می گوید: دعايى است در سطح ائمه، يعنی خيلی سطحِ بالاست. انسان وقتی اين دعا را می‌خواند، می‌‏فهمد كه اصلًا روح نيايش در اسلام يعنی چه. در آنجا جز عرفان و محبت و عشق به خدا، جز انقطاع از غير خدا (نمی‌دانم چه تعبير بكنم) و خلاصه جز سراسر معنويت، چيز ديگری نيست، و حتی تعبيراتی است كه براى ما تصورش هم خيلی مشكل است.

و آن دعا این است:

     اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اسْمَعْ دُعَائِي إِذَا دَعَوْتُكَ وَ اسْمَعْ نِدَائِي إِذَا نَادَيْتُكَ وَ أَقْبِلْ عَلَيَّ إِذَا نَاجَيْتُكَ؛ فَقَدْ هَرَبْتُ إِلَيْكَ وَ وَقَفْتُ بَيْنَ يَدَيْكَ مُسْتَكِينا لَكَ مُتَضَرِّعا إِلَيْكَ رَاجِيا لِمَا لَدَيْكَ ثَوَابِي وَ تَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِي وَ تَخْبُرُ حَاجَتِي وَ تَعْرِفُ ضَمِيرِي، وَ لا يَخْفَى عَلَيْكَ أَمْرُ مُنْقَلَبِي وَ مَثْوَايَ وَ مَا أُرِيدُ أَنْ أُبْدِئَ بِهِ مِنْ مَنْطِقِي وَ أَتَفَوَّهَ بِهِ مِنْ طَلِبَتِي، وَ أَرْجُوهُ لِعَاقِبَتِي وَ قَدْ جَرَتْ مَقَادِيرُكَ عَلَيَّ يَا سَيِّدِي فِيمَا يَكُونُ مِنِّي إِلَى آخِرِ عُمْرِي مِنْ سَرِيرَتِي وَ عَلانِيَتِي وَ بِيَدِكَ لا بِيَدِ غَيْرِكَ زِيَادَتِي وَ نَقْصِي وَ نَفْعِي وَ ضَرِّي؛

      خدايا بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست، و شنواى دعايم باش آنگاه كه مى‏ خوانمت، و صدايم را بشنو گاهى كه صدايت ميكنم، و به من توجّه كن هنگامى‏ كه با تو مناجات مى ‏نمايم، همانا به سوى تو گريختم، و در حال درماندگى و زارى در برابرت ايستادم، پاداشى را كه نزد توست اميدوارم، آنچه را كه در درون دارم مى‏ دانى، بر حاجتم خبر دارى، نهانم را مى‏ شناسى، كار بازگشت به آخرت و خانه ابدى ‏ام بر تو پوشيده نيست، و آنچه كه مى ‏خواهم به زبان‏ آرم، و خواهش خويش را بازگو كنم و هم آنچه را كه براى عاقبتم اميد دارم، بر تو پنهان نيست، همانا آنچه تقدير نموده‏اى بر من‏ اى آقاى من در آنچه كه تا پايان عمر بر من فرود مى ‏آيد از نهان و آشكارم جارى شده است، و تنها به دست توست نه به دست‏ غير تو فزونى و كاستى‏ ام و سود و زیانم.